Եվս մի երկրպագուի ճանապարհ - 19 Նոյեմբերի 2010 - Բլոգ

http://i.dailymail.co.uk/i/pix/2009/05/27/article-1187748-051CA325000005DC-404_634x384.jpg

Ինչպես գիտեք(կամ չգիտեք), երկու ամիս առաջ ֆորումում մի հետաքրքիր թեմա բացվեց, որը կոչվում է <<Երկրպագուի ճանապարհը>>: Այս ընթացքում շատերն են կիսվել, թե ինչպես են դարձել Ավելին քան ակումբի երկրպագու, երբ են վարակվել Բարսելոնիզմով և դարձել հայաստանաբնակ կուլեներից մեկը: Այժմ ես ցանկանում եմ ձեզ ներկայացնել իմ` ևս մի երկրպագուի ճանապարհը:
Չգիտեմ, ձեզ մոտ հեշտությամբ ստացվեց հիշել, թե երբ և ինչպես ձեր մեջ Բարսայի երկրպագուի հայտնաբերեցիք, բայց ինձ համար դա մի փոքր դժվար եղավ: Իմ վերածումը ֆուտբոլասերից բարսելոնիստի աստիճանաբար է տեղի ունեցել: Սկզբից(մինչև տասը տարեկան ժամանակ) դիտում էի միայն Հայաստանի հավաքականի հանդիպումները, քանի որ տանը բոլորն էին դիտում: Հաջորդ փուլը և առաջին քայլը դեպի Բարսելոնան 2002 թվականի աշխարհի առաջնությունն էր, երբ իր տաղանդը բացահայտեց բրազիլացի ֆուտբոլային կախարդ Ռոնալդինյոն: Անգլիայի հավաքականի դարպասը նրա խփած գոլից հետո ես դարձա Ռոնիի անհատական երկրպագուներից մեկը: Ցավոք չէի հետևում նրա ելույթներին ՊՍԺ-ի կազմում, բայց Մունդիալի ընթացքում հնարավորություն ունեցա հիանալու նրանով:

Աշխարհի առաջնությունից հետո դեռևս այնքան էլ չէի հետաքրքրվում ակումբային ֆուտբոլով: Այդ ժամանակ ես հատկապես տարված էի բակային ֆուտբոլով: Չեմ ժխտում, որ գրեթե բոլոր տղաներն էլ մեծացել են բակում ֆուտբոլ խաղալով, բայց մեզ մոտ բակային ֆուտբոլը մի փոքր այլ հարթության վրա էր: Մի քանի բակերի միջև հաճախ ֆուտբոլի առաջնություններ էինք անցկացնում, որոնց ժամանակ յուրաքանչյուր թիմ իր համար ընտրում էր որևէ անվանի թիմի անունը: Մեր թիմն ընտրեց Բարսելոնան, որում ես զբաղեցնում էի դարպասապահի պատվավոր դիրքը: Բոլորս Բարսայի մարզաշապիկն էինք հագնում, իսկ իմ հագին էլ Վալդեսի շապիկն էր: Եզրափակիչում հաղթեցինք Ռոմային, իսկ մրցանակը եղավ Բարսելոնայի գույներով գնդակը: Ես էլ դարձա առաջնության լավագույն դարպասապահը` ետ մղելով տասը տասնմեկմետրանոց հարվածներից իննը: Բարսելոնայի մարզաշապիկով բակային ֆուտբոլը իմ երկրորդ կարևոր քայն էր դեպի Բարսելոնիզմը:
Դրանից հետո էլ դեռ առանձնապես չէի հետևում Բարսայի խաղերին: Եվ ահա մի օր հեռուստացույցով պատահաբար տեսա Ռոնալդինյոյին իր թիմի հետ: Դա 2003/04 մրցաշրջանի պատասխան Էլ Կլասիկոն էր, որը կայանում էր Մադրիդում: Իհարկե չէի կարող այդ խաղում երկրպագել Մադրիդին, երբ հակառակորդ թիմում խաղում էր ինքներդ գիտեք ով: Այդ խաղում Բարսան հաղթեց 2-1 հաշվով, իսկ հաղթական գնդակը Ռոնալդինյոյի փոխանցումից հետո խփեց Չավին: Այդ խաղը վերջնականապես վճռեց, թե որ թիմի հետ եմ կապելու իմ երկրպագուի ապագան: Սա իմ երրորդ քայլն էր դեպի Բարսելոնիզմը:
***
Հուսով եմ, որ հաջորդ քայլը կլինի այցելությունը հռչակավոր Կամպ Նոու մարզադաշտ:

	Կիրակի, 22/02/26, 17:27	Ողջույն Չգրանցված անձ \| RSS
	ArmBarca
Գլխավոր էջ Բլոգ Գրանցում Մուտք